Prikkel

Op 29 januari ging ik naar een tentoonsteling. Het was over Prikkel een zintuigelijke tentoonstelling over neurodiversiteit en prikkelverwerking.

Van te voren wist ik dat het ging over een aantal kunstenaars, die in samen werking met onder andere het umc op zoek gingen naar een kunst vorm die bij hun pasten. De kunstwerken moeten een link hebben met prikkel verwerking. Het was in een oud klooster. En ik had heel veel zin om er alleen naar toe te gaan. Heel gek want ik vind het normaal eng om ergens alleen naar toe te gaan. Maar nu had ik echt zin, ik keek er echt naar uit.

Ik zal hier een paar werken vertellen die indruk op mij maakte. Van sommige werken heb ik ook een foto. De titels die ik benoem zijn niet de titels die het echt hebben.

De donkere "wasstraat"

Het begon gelijk goed. Want je moest door een soort hangende zakken. En daaarna de donker in. Echt donker en werd door de receptioniste omschreven als een soort carwash. Ik noem het meer een help waar ben ik nu in beland.

Maar het gekke was, toen ik 2 tellen wachten en mijn ogen aan het donker liet wennen. Durfde ik verder te lopen en te voelen, ontdekken wat er was. Andere muurstucturen, verschillende vloeren, dingen die aan het plafon hingen. Aan het einde was licht maar je was wel een soort gereset.

Spectrum

Van een ding kon ik geen foto maken, want de foto maakte niet waar wat ik zag of voelde. Het waren een soort dunne plexieglas platen. Die hingen aan het plafon. Doordat ze draaide om hun as, heel rustig en er een paar kleine lampen op schenen kreeg je verschillende kleur schakeringen op het plexiglas. Als je dan voor een glas stond zag je jezelf in andere kleuren. Maar als je in een hoek van een kamer ging staan, zag je  alle planelen samen maar geen een had de zelfde kleur patroon. Doordat je ook andere dingen door het glas heen kon zien kreeg voorwerpen soms een ander karacter of juist een vertekent beeld. 

Onrust in beeld

Een kunstenaar had zicht zelf gefotografeerd met een analoge camera. Maar maakte verschillende overlappede foto’s in een beeld. 

Ik vond het vooral mooi omdat je de onrust zag en voelde. Het totaal overprikkeld zijn, van buiten zie je het vaak niet (of minder) maar van binnen kan het complete chaos zijn. 

Een hoopje mens

Een totempaal. Maar dan van 2 mensen, die op elkaar gestappeld waren, als soort 2 losse blokken. Nouja, geen echte mensen maar je kon er wel de mensen kenmerken uit halen. Van ogen, oren, voeten, handen, borst, billen, benen enz.

Het klinkt misschien raar maar moest even echt stil staan en kijken want er was veel te zien. Het riep mij een beeld op van we worden allemaal in hokjes geplaatst of we heb willen of niet. Maar het ging de kunstenaar ook om dat we worden ingekapseld door regels en wetten. Dat we maar door blijven evolueren en uit eindelijke dus vierkant kunnen worden (bij wijs van spreken)

Je hoofd

Hoe werkt je hoofd als je ADHD heeft. Dat heeft weer een andere kunstenaar onderzocht. En dit keer was zijn studie object ook zich zelf. Want ze heeft naar haar eigen hoodf gekeken.

Je kwam in een ruimte die in 3en verdeeld was. Eerste deel was een mindmap aan gedachtes, die weer gekoppeld was aan andere mindmaps en daardoor een soort chaos aan woorden en lijnen werd. Het leek ook echt of je liep in haar hoofd, want jij liep over een paar planken maar overal was tekst (boven, onder, links, rechts, voor, achter.)

De tweede ruimte is kussens. In allerlei vormen, maten, kleuren, sturcturen. Om geborgenheid, vertrouwen, veiligehid te voelen.

In de laatste ruimte was een filmpje die werd afgespeeld van handen. Maar die snapte ik niet. Er was een licht dat scheen op de grond die mijn aandacht trok.  En toen ik daar in het licht ging staan hoorde ik geluiden van buiten die daar niet misstonden. Vogels die vloten, auto die voorbij reed. Maar ik stond bij een raam die uit keek op een binnen tuin maar die niet open kon. Mooi hoe je van het staren uit het raam weg kan dromen door het horen van geluiden. 

Prikkel lab

Dit was een door denk, aanzet onderdeel. Want we weten dat er 5 zintuigen bestsaand. Maar eigenlijk zijn het er 8. De andere 3 zijn interne zintuigen. Omdat dit onderdeel mij zo bezig houd heb ik besloten om er een apparte blog over te schrijven. Maar moet het eerst uitwerken in zinteling. Want het kan een mooie toevoeging zijn.

Je begon bij een bord met wortelen, aardappels en vlees en mocht daarna de verschillende lijnen met de zintuigen volgen. Bij elke zintuig kwam uitleg. Elke zintuig had ook zijn eigen kleur. Welke zintuigen er zijn: Zien, horen, voelen, ruiken, proeven, interoceptie, proprioceptie en evenwicht. (helaas geen betere foto, er waren meer mensen. Maar zal ik kijken of ik het een en ander kan omzetten in een duidelijker beeld)

En aan het einde waren wat testjes en vragen die je kon doen. Die vragen en testen sloegen op de zintuigen. Dus je had vragen als

 

Conclusie

Dit was een mooi en leerzaam uitje. Ik heb er van genoten. Ookal was het begin heel spannend voor mij. Ik ben blij dat ik gegaan ben. Had er ook echt zin in. 

Het heeft mij aan het denken gezet en nog meer gerealeerd dat we meer zintuigen prikkels om ons hebben hebben dan we denken. En we nog meer met ons zintuigen doen dan we bezeffen. Soms is stil staan en bewust teprikkelen nodig om ervan te leren, genieten en te ontdekken hoe je er in het dagelijksleven soms beter mee om kan gaan. Of waarom iemand zo reageerd, dat kan door een ziekte of aandoening zijn. Maar vlak ook zeker de zintuigen niet uit. Alle 8.